Dokunmak
15/11/09 14:12 Filed in: Selen Servi
Temas etmeden çözemezdim.
Önce bedenimde olanları duyumsamakla başlıyorum işe.
Elim mi terliyor, içim mi kararıyor, başım mı dönüyor?
Bu soruların cevabına odaklanıyorum kendimde.
Bunu bilmeden ihtiyacımı da tanımlayamıyorum çünkü.
Neye ihtiyacım olduğu için bunlar oluyor bedenimde?
Ben bu ihtiyacı çarpıtmadan olduğu gibi tanımlayabiliyor muyum?
Bu cevapları verdikçe, tamamlanmamış meselem her ne ise o yolda ilerliyorum demektir.
Tamamlamak için…
Tamamlamak istiyorum çünkü bu tamamlanmamışlık bana çok dokunuyor.
Öyle anlarım oluyor ki dokunsalar ağlıyorum.
Enerjimi topluyor, kararımı veriyor ve harekete geçiyorum.
Bir şeyi de hep gözetiyorum ama. Her ne pahasına olursa olsun hareket etmiyorum.
Uyumlanmayı önemsiyorum, karşımdakini dinlemeyi ya da sadece susmayı tercih ediyorum.
Dokunaklı şiirler şarkılarla idare ediyorum bir süre.
Tüm hücrelerime, dokularıma işliyor.
Hayat içime işliyor, izin veriyorum.
Karşımdaki ile uyumlanırken, akışla da uyumlanıyorum.
Önce BEN dedirten her ne ise bunu bencillik eşiğine geçmeden yapmayı önemsiyorum.
Temasımı bazen sözle yapıyorum, bazen bakışla.
Bazen eline dokunuyorum. Bazen sarılıyorum. Belki o “an” tamamlanıyor yarım bırakılan…
Bunu her zaman da bilmiyorum. Bilmek istemiyorum.
Hayata güveniyorum. O da bana sarılıyor çünkü, biliyorum.
Ben sadece “içtenlikle başlıyorum”.
Şükr’an duyuyorum. Ona ve tüm olana…
Selen Servi
12.11.2009
